W tle jest konkretny spór. Madryt zbliżył się do Algierii, bo Waszyngton grozi cłami i odcięciem dostaw gazu, a Algieria gaz ma i jest wrogiem Maroka. Doszła do tego Sahara Zachodnia i hiszpański pomysł nadania obywatelstwa mieszkańcom terytorium, którego Maroko nie uznaje. Rabat sięgnął po narzędzie, które w Europie działa niezawodnie.
Wildstein pokazuje, że to nie jest nowość. Tak samo grała Turcja po 2015 roku, biorąc od Unii pieniądze za pilnowanie własnej granicy, i tak grają dziś Libia i Tunezja. Za każdym razem mechanizm jest ten sam: szantażysta widzi, że ofiara ustępuje, więc wraca po więcej. Wraca też wątek Angeli Merkel, która otworzyła granice wbrew konwencji dublińskiej, oraz Węgier i Chorwacji, karanych za to, że swoich granic pilnowały.
Druga część rozmowy jest o czymś głębszym. O tym, dlaczego liberalna odpowiedź na kryzys sprowadza się do gestu współczucia, w którym państwo jest opresorem, a granica czymś podejrzanym. Wildstein nazywa to bezrozumną empatią i zachwytem nad własnym otwarciem, w którym nie ma miejsca na konsekwencje. Pada przykład „Zielonej granicy" Agnieszki Holland, spór o pojęcie islamofobii, sprawa gangów w Anglii i pytanie, czy integra
